مقایسه تارهای ماهیچه ای تند وکند

در شکل باید نام تارها جابه جا شود.

نوع I کند انقباض و نوع II تند انقباض گفته می شوند. درصد فراوانی هرکدام از این تارها در بدن انسان توسط دو عامل ژنتیک (40 درصد کند و 60 درصد تند انقباض) و فاکتورهای محیطی مثل تمرینات ورزشی تعین می شود.

تارهای کند انقباض

بهترین دوست ورزشکاران استقامتی تارهای کند انقباض است. این تارها دارای مقدار زیادی میتوکندری، میوگلوبین (پروتئین متصل شونده به اکسیژن) و مویرگ ها می باشند که کمک می کنند تا اکسیژن برای تولید انرژی از طریق مسیر هوازی در دسترس باشد. مویرگ ها اکسیژن متصل به میوگلوبین را به عضلات می رسانند تا توسط میتوکندری ها برای سنتز ATP (مولکول حامل انرژی در بدن) استفاده شود که در تمرینات طولانی مدت به ما کمک می کند.

تارهای عضلانی تند انقباض:

دو نوع تار عضلانی تند انقباض وجود دارد که به دلیل قابلیت تولید انرژی بدون حضور اکسیژن (بی هوازی ) با تار نوع کند متفاوت هستند. این تارها توانایی تولید انرژی سریع با استفاده از کراتین فسفات و گلیکوژن به عنوان سوخت برای انجام حرکات انفجاری سریع مثل پرش و دوهای سرعت را دارا هستند. این به معنی انقباض سریع تر نسبت به تار نوع کند است. همچنین این دو نوع تار تند انقباض با یکدیگر متفاوت هستند، که تار نوع IIaدارای شباهت های با تارهای کند انقباض است. تار نوعIIaمی توانند از هر دو مسیر هوازی و بی هوازی تولید انرژی کنند که این باعث مقاومت به خستگی بیشتر این تارها نسبت به نوع IIbمی شود. همچنین تارهای نوعIIaدارای مویرگ های بیشتری نسبت به تار نوع IIbهستند که به آنها کمک می کند تا برای تولید انرژی از اکسیژن استفاده کنند.

http://www.genevarz.com

+ نوشته شده در چهارشنبه ۲۸ آذر ۱۳۹۷ ساعت 8:38 توسط حسامي |